۱

چند وقتیست با عده ای آشنا شده ام که اگر ساعت ها دور هم بنشینند و حرف بزنند، محال است یک کلمه غیبت کنند. اصلا انگار غیبت نکردن، ملکه شان شده است. حتی اگر یک اتفاق خاصی افتاده باشد که آدم اگر در موردش حرف نزند، دق کند، آنها محال است یک کلمه پیرامونش غیبت کنند.

یادم می آید برای یکی شان مشکلی پیش آمده بود. از همسرش پرسیدم: «قضیه چیست، چرا این اتفاق افتاده؟» گفت: «نمی دانم.»

پرسیدم: «چطور؟ شما که همسرش هستی، باید بدانی!»

می دانید چه جوابی داد؟ گفت: «می گوید اگر دلیلش را بگویم غیبت می شود. نمی گویم.» یعنی حتی با همسرش درد دل غیبت گونه هم نمی کرد.

یک نفر می گفت: «اینها چطور غمباد نمی گیرند وقتی همه ی غم و غصه هایشان را به صرف اینکه غیبت می شود برای کسی تعریف نمی کنند؟»  و چند روز بعد از طرح این سوال، در همین گودر خودمان با این حدیث مواجه شدم:

قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم :

مَن اَعرَضَ عَن مُحَرَّمٍ اَبدَلهُ اللهُ بــِهِ عِبادَةً تَسُرُّهُ.

هر کس از حرام دوری کند، خداوند به جای آن، عبادتی که او را شاد کند نصیبش می گرداند.

بحار الانوار ج ۷۷ ص ۱۲۱ ح ۲۰

 

متاسفانه غیبت کردن در میان ما آدم های معمولی، اینقدر رواج دارد و اینقدر در زندگی مان رخنه کرده است که تازه بعد از دوستی و مصاحبت با آنها فهمیدم چقدر عقبم و چقدر در ساده ترین حرف ها و گفتگوهایم با دیگران، ناخواسته دارم بدگویی می کنم.

آنها خوشحالند، بدون اینکه مدام پشت سر دیگران حرف بزنند. کلی حرف برای گفتن دارند بدون اینکه مدام از ایراد ها و اشکال های دیگران بگویند. با هم خیلی صمیمی هستند بدون اینکه لازم باشد در درد دل هایشان از بدی های بقیه گله و شکایت کنند.

آنها هم در همین جامعه، مثل ما زندگی می کنند اما غیبت نمی کنند، حتی یک کلمه.

 


***

2

کاش بشود از امام زمان مان غیبت نکنیم*. کاش بشود در محضرش حاضر باشیم.

بزرگی می گفت: «برای فرج خودمان دعا کنیم. او که غایب نیست. ما غایبیم.»

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

 

_______________

* تعبیر «غیبت از امام زمان» را حاج آقا دولابی در صحبت هایشان فرموده اند.

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious