سلام.

شصت و هفتمین دربی و شهرآورد تهران بین دو تیم محبوب و پرطرفدار تهرانی یعنی استقلال و پرسپولیس یا همان پیروزی با تمام حواشی که داشت انجام شد. (ما آخرسر هم نفهمیدیم که نام تیم مون کدوم یک از این دو تاست) اما این بار برخی از این حواشی مربوط به وادی سیاست اون هم از نوع سبزش می شد که دور از ذهن هم نبود.

چیزی که خیلی روش مانور دادند و در پایان بازی هم تماشاگران در شعارهاشون مطرح می کردند این بود: «تبانی، تبانی» به نظر من بحث تبانی کلا درباره این دربی و همه دربی های قبل و احتمالا همه بازی های بعدی این دو تیم با هم کاملا منتفی است. در این باره و در چند باره ی دیگر مربوط به این بحث(!) چند نکته به نظرم می رسه که شاید درست هم نباشه ولی در قسمت نظرات قابل بحث و تبادل نظره پس اگه چیزی به ذهن تون می رسه لطفا بگید.

۱- در بازی های مقدماتی جام جهانی دیدیم که چند تن از بازیکن ها دستبند سبز به دست کردند و در رشته های ورزشی دیگر هم هنوز این سبز پوشیدن دیده می شود که البته در خیلی از موارد هم ربطی به اون سبز ندارد. اما دوستان سبز دوست ما همچنان با همه ی آنها ذوق می کنند و کلی به خودشان امیدوار می شوند. این به خوبی نشان از آن دارد که کسی نمی تواند از بیرون زمین جوان فوتبالیست ما را کنترل کند. حتی پوشش او از قبل از ورود به زمین کنترل نمی شود چه برسد به نوع رفتار او و اینکه بازی اش باید چه نتیجه ای داشته باشد.

۲- آدم های غیر فوتبالی شاید خیلی با گوشت و پوست و خونشان این را متوجه نشوند ولی هر کسی که کمی فوتبال دیده باشد و این بازی را هم کاملا تماشا کرده باشد به هیچ وجه نمی تواند قبول کند که همه این صحنه های خطرناک و غیر خطرناک و همه گل هایی که نشد و شد از قبل تعیین شده اند. یعنی به میثاق معمار زاده گفته بودند که آن چنان زیبا بپرد و توپ را از گوشه ترین جای دروازه بگیرد. یا به طالب لو دستور داده بودند پنالتی را بگیرد ولی ضربه بازگشت آن را نگیرد. یا مهاجمان پرسپولیس و استقلال بعد از آنکه نتیجه یک بر یک مساوی شد در همه آن حملات خطرناک و جدی خود مواظب بودند که گل نزنند چون از قبل مجبورشان کرده بودند یک بر یک مساوی شوند. برای همین در همه حمله ها با نشانه گیری دقیق توپ را از نیم متری دروازه رد می کردند و یا به تیر افقی می زدند اما نمی گذاشتند گل شود. واقعا این مطلب اینقدر بدیهی و خنده دار است که همین الان خودم از نوشتن بقیه مطلب منصرف شدم!

۳- نیروی انتظامی و سپاه و هر ارگان نظامی دیگر، هم اکنون در کارنامه خود یک بحران شهری فراگیر لا اقل در تهران را دارند و از سر گذرانده اند. با همه تخلفاتی که مردم و نظامیان و قاضی و هر کس مرتکب شده است. اما نکته اینجاست که این بحران بزرگ در سطح شهر ما با آن راهپیمایی ها و به قول آقا اردوکشی های بزرگ خیابانی و آتش کشیده شدن سطل ها و شکسته شدن شیشه ها و بانک ها و از جا کندن درب دانشگاه و حمله به داخل آن و و و چیزهای دیگری که همه می دانیم، اتفاق افتاد. حالا واقعا به نظر شما جمع کردن ۱۰۰ هزار نفر آدم در استادیوم از اینها مشکل تر است؟! در همه بازی هایی که استقلال یا پرسپولیس بازی را برده اند حوادث هولناک تری در سطح شهر اتفاق افتاده؟ بله. زد و خورد می شد، شیشه اتوبوس شکسته می شد تا آخر شب در خیابان ها و میادین بزرگ شهر شادی و پایکوبی از یک سو و خشم و دعوا از سوی هواداران تیم بازنده بوده ولی وسعت آن به یک دهم یا حتی یک پنجاهم حوادث پس از انتخابات می رسد؟

آیا این استدلال درست است که برای اینکه اوضاع شهر به هم نریزد این بازی را از قبل مساوی می کنند و نتیجه را به دو تیم دیکته می کنند؟

 

 

4- نمی دانم اهالی فوتبال در ایران را چقدر می شناسید. نمی خواهم به جامعه فوتبالی کشورمان توهین کنم ولی یک نمونه از مربیان و الگوهای آن که جایزه اخلاق هم گرفته محمد مایلی کهن. او در بالاترین سمت فوتبالی کشور نشست و افتضاحی به بار آورد و بیانیه هایی صادر کرد باور نکردنی در سطح جهان! کسی توانست او را کنترل کند. فوتبالی های ما را می شود کنترل کرد یا به آنها چیزی دیکته کرد؟ فدراسیون با همه محرومیت ها و هر آن چه از ابزارهای زور در دست دارد توانسته ذره ای آقای خداداد عزیزی را رام کند و آرام کند و اخلاق یادش دهد که الگوی بدی برای نوجوانان نباشد؟!

۵- یک جمع یازده نفره در زمین به علاوه یک سر مربی، چندین مربی، کادر فنی، دکتر، توپ جمع کن و چندین یار ذخیره می شوند یک تیم. به نظر شما دو تا از این مجموعه آدم را که شاید حدود ۵۰ نفر باشند و اکثرا هم دکتر مهندس نیستند و از جماعت فرهنگی خاصی هستند، می توان با هم هماهنگ کرد که یک سرود بخوانند؟! چه برسد به اینکه کاملا حساب شده با هم و همسو یک نتیجه از پیش تعیین شده توسط فدراسیون را رقم بزنند.

۶- مسئولین باشگاه ها برای این بازی و یا مسئولین فدراسیون برای بازی های ملی مهم برای هر گل و زننده آن جایزه های میلیونی و در حد اتومبیل تعیین می کنند و بازیکنان با تمام اینها در مواقعی موفق نمی شوند. با چه تشویقی می توان آنها را وادار به نتیجه ای خاص کرد؟

۷- عده ای در پایان بازی از مساوی شدن دوباره و چند باره این بازی و نارضایتی تماشاچیان دو تیم سوء استفاده می کنند و شعارهایی می دهند که استادیوم را پر می کند. نظیر «تبانی، تبانی» «تا احمدی نژاده، دربی همین بساطه» «دیکتاتور» «یا حسین، میرحسین» «فوتبال با سیاست، نمی خوایم نمی خوایم»

چه ربطی داره به احمدی نژاد و میرحسین اصلا. بعدشم جالب اینجاست که پای این دو تا انسان را خودشان و در شعارهاشان وسط می کشند و بعد خودشان شعار می دهند که فوتبال با سیاست نمی خوایم. خوب اگر فوتبال مخلوط با سیاست نمی خواهی این شعارها چیست؟ و در زمین فوتبال و در هنگام خروج از زمین چه معنی دارد؟

۸- به شخصه به برکت دوستان سبزاندیش، بسیار با مفهوم توهم در این چند وقته آشنا شدم. کاملا با گوشت و پوست درک کردم توهم چیست. برای اثبات حرف خودم هم که شده بازی بعدی با موبایل دوربین دار به استادیوم می روم و دور و بری ها را وادار می کنم بگویند «باقالی، باقالی، اس اس چقدر با حالی» یا چیزی بی مفهوم در همین مایه ها. و آن وقت خواهید دید که جماعتی ۵۰ تا صد نفری این را برای یکی دو دقیقه تکرار می کنند و من فیلم می گیرم و در یوتیوب آپلود می کنم و احساس می کنم: ما خیلی هستیم. ما می توانیم. ما بالاخره این حکومت را زمین می زنیم و به جای آن باقالی می نشانیم!!!

همه ی فیلم های مربوط به شعارهای سیاسی و سبز این بازی از همین جنس و با همین ابعاد بوده اند. بزرگ ترین جماعت می شود همان ۸۰ هزار نفر تماشاچی که دقایقی با هم شعارهایی دادند. که تازه اگر پیر و جوان همه گفته باشند می شود هشتاد هزار نفر از دو میلیون و خورده ای نفری که به رنگ و تفکر سبز رای دادند. کسی هم منکر ایشان نیست. در تهران بیشتر از رقیب هم بودند ولی متاسفانه در مقیاس کشور موفق نبودند و باختند. دو میلیون و خورده ای می شود حدود ۲۵ تا استادیوم آزادی! حالا یک استادیوم اش مقابل دوربین صدا و سیما چیزی را اثبات نمی کند مگر توهم متوهمین را!

و در آخر برای رفع خستگی از این بحث واضح و مبرهن بر همگان، توجه شما را به زیباترین صحنه بازی دیروز استقلال – پرسپولیس از منظر خودم جلب می کنم:

 

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious