وقتی قرار است بچه ی دوم بیاید… روزها و شب ها با خودت فکر می کنی و قرار می گذاری که از لحظات نوزادی و خیلی کوچکی ش بیشتر بهره ببری. بیشتر کیف کنی. بیشتر قدر بدانی. فهمیده ای که زمان چه پر شتاب می گذرد. می خواهی هر لحظه را قورت بدهی. در ذهنت عکس بیندازی. در فکرت ذخیره کنی. عشق کنی…

اما وقتی می آید… زمان پر شتاب تر از قبل می گذرد. طوری که به گرد پایش هم نمی رسی.

پارادوکس بدی ست.

هر چه دست و پا می زنی که بتوانی بیشترین بهره را از این لحظه ها ببری، کمتر توفیق پیدا می کنی.

IMG_4826

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious