برای چندمین بار بود که می نشستیم پای کامپیوتر، و یک تلفن هم به دست می گرفتیم تا دراینترنت بگردیم دنبال سینماهایی که فیلم سینمایی «شکارچی شنبه» را روی پرده دارند، بعد تماس بگیریم سئانس سینما را دربیاوریم و آدرسی و اطلاعات مورد نیازی… چندین بار قبل، به دلیل تعداد خیلی کم سینماهای نمایش دهنده ی «شکارچی شنبه» و سئانس های محدود اکران این فیلم، نتوانسته بودیم آنرا ببینیم.

این بار هم ظاهرا، با گذشت زمان اندکی از شروع اکران، دیگر فقط دو سینما این فیلم را اکران می کردند. یکی، سینمای قدیمی و بی کیفیت محله ی خودمان که آن هم خودش حدیث مفصل دارد. فقط همینقدر بگویم چند شب پیش با کمال تعجب، دیدیم که پوستر «شکارچی شنبه» را زده است و جلوی ورودی سینما به شدت شلوغ است. گفتیم چقدر مردم به این فیلم علاقمند شده اند. دو دقیقه بعد متوجه شدیم که قرار بوده در آن ساعت، در سینما کنسرتی اجرا شود که معلوم می شود مجوز نداشته و همه ی موسیقی دوستان، با درهای بسته مواجه شده بودند. این از این سینما!

آن یکی سینمایی که این فیلم را هنوز روی پرده داشت، پردیس سینمایی ملت بود. البته فقط برای یک سئانس، بله بله شک نکنید! فقط یک سئانس در روز: ۱۶:۴۵

چون حدس می زدیم به لطف بی مهری های زیادِ همه به این فیلم، با یک سالن خلوت مواجه می شویم، بلیط رزرو نکردیم. هماهنگ کردیم و بچه را جایی گذاشتیم. کمی زودتر، در سینما حاضر شدیم و با کمال تعجب، شنیدیم که سالن پر شده است. با چشم های گشاد به هم نگاه کردیم و البته کمی هم خوشحال شدیم که بالاخره چه استقبالی!

اما خانم بلیط فروش چیزی گفت که چشم هایمان دیگر گشادتر از آن نمی شد. گفت: «این فیلم در سالن وی آی پی نمایش داده می شه که سی نفر گنجایش داره!!» یک سئانس در روز، در سالن سی نفره. واقعا احسنت به این همه ذوق و قریحه.

اگر چه که برای این همه بذل توجه و اهتمام ویژه ی سینماداران و سینما دوستان و حتی دولت (که حتما مهمتر از آن دو می باشد) به تنها فیلم ضد صهیونیستی ساخته شده بعد از سال ها، می شود طوماری نوشت و حرف های بسیاری گفت، اما  اجازه دهید این بار، نتیجه گیری نکنم!

این بود ماجرای نگاه ما به فیلم «ضد صهیونیستی» شکارچی شنبه.

این مطلب را به اشتراک بگذارید:
balatarin cloob viwio Donbaleh Twitter Facebook Google Buzz Google Bookmarks Digg yahoo Technorati delicious