بایگانی برای ‘ اینترنت ’

ما ایرانی های ایرانی نما

سلام

همه ی ما کم و بیش این روزها از طریق رسانه های مختلفی از جمله سایت ها و خبرگزاری ها و بیست و سی ها و اخبار تلویزیون و برنامه نود و … متوجه شدیم که در شب قرعه کشی جام جهانی ۲۰۱۴ چه اتفاقی افتاده است. عده ای از ما ایرانی ها رفته اند و در صفحه ی لیونل مسی مهاجم خوب تیم ملی آرژانتین که با ما در بازی های جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل هم گروه شده است کامنت هایی گذاشته اند به زبان فارسی، انگلیسی و فینگلیش. شامل محتویاتی از جمله تبریک، کل کل فوتبالی، فحش، ناسزا، حرف های رکیک، عکس های ناجور، مسخره بازی، لودگی، بگو بخند راه انداختن و گعده گرفتن، عذرخواهی و …

messi

این عده یا عده ای مشابه هم به صفحه ی خانمی که مجری قرعه کشی بود و گویا نوع لباس پوشیدن ش جوری بوده که باعث شد قسمت هایی از جریان قرعه کشی توسط صدا و سیما سانسور شود و پخش نشود و مجری برنامه یعنی عادل فردوسی پور هم به آن اشاره ای با چاشنی طنز و تحت عنوان «مجری منشوری قرعه کشی جام جهانی» داشت رفته اند و آنجا را هم از همین کامنت ها پر کرده اند و ذیل آخرین پست او هر چه دلشان خواست گفته اند و نوشته اند

اولا، به نظرم خلاقیت و نوآوری و ایجاد سوژه ی ایرانیان احتمالا باید در سطح جهان خیلی رتبه ی بالایی داشته باشد. من البته مطالعه و یا تحقیقی در این زمینه نکرده ام و این فقط یک حس است. احساس می کنم باید این چنین باشد.

ثانیا، حرف اصلی و قصدم از نوشتن این پست این است که بگویم به نظرم حالا که این اتفاق ها افتاده است و بار اول هم نیست، خیلى مسخره ست که یک جماعتى از ایرانى ها یک کارى می کنند و بعد همه ی دیگران، از عادل فردوسى پورگرفته  تا جمشید مشایخى می آیند و کار را تقبیح می کنند و آن هم به این صورت که میگویند «من قسم میخورم اینها ایرانى نبودند، ایرانى این کار را نمی کند، از ایرانى بعید است چنین کارهایی و… »
به نظرم خیلی مسخره است.
خوب این عده ایرانى بودند دیگر. ایرانی نبودند؟ پس کجایی بودند؟ از آمریکاى جنایتکار آمده بودند که ما را خراب کنند؟
ما هر روز شاهد رسوخ و شیوع نوعی سطحى نگرى، نوعی روحیه ی شاد و به اصطلاح کووول بودن (cool) نوعی بى مبالات بودن و به همه چىز نگاه مسخره کردن و سوژه کردن و خندیدن داشتن و جدى نگرفتن هستیم. آن هم نه در عده ای قلیل، بلکه در عده ی کثیری از مردم. همین مردم و همین جوانها و نوجوان های دور و برمان. نمونه هایی عینی دقیقا در همین پیامک هایمان و در هزاران جای دیگر.
بعد مدام همگی ماله میکشیم و راست و ریس می کنیم و لاپوشانی می کنیم و میگوییم: نه ما نیستیم!
جمشید مشایخى خودجوش با برنامه نود تماس گرفته و میگوید: «ایران دیار سعدى هاست» خوب! چه منافاتى دارد؟! بله ایران قبلا دیار سعدى ها و فردوسی ها و نظامی ها بوده، الان هم دیار یک سرى جوان فیس بوکی است که روحیه ای دارند که من اسمش را میگذارم «دلقک بازی». به زور که نمی شود گفت یک جمع کثیری از ما ایرانى نیستند و مثلا ایرانى نما هستند، ۱۰۰ هزار نفر در استادیوم آزادی که فحش خواهر و مادر نثار داور می کنند و کنار ما ایستاده اند، تماشاگر نیستند و تماشاگرنما هستند!
عده ای نگران وجهه ی بین المللی ایران و بازتاب این حرکت در رسانه های جهان شده اند و می پرسند جهان درباره ما با این حرفها چه فکرى خواهد کرد، خوب، هر فکرى بکند درست است دیگر. جهان فکر میکند عده اى از ایرانی ها که تعدادشان کم هم نیست، دلقک ند و هیچ چیزى برایشان جدى نیست، از مذاکرات ژنو گرفته تا قرعه کشی جام جهانی. خوب درست فکر می کنند دیگر. مگر جز این است؟!
به زور هم شده باید ما ملتى با فرهنگ بالا باشیم، حتى به دروغ؟!

مادربانو؛ سبک مادرانگی اسلامی

سه هفته‌ای بیشتر از تولد سایت «مادربانو» نمی‌گذرد. سایتی که بنا دارد فضا و پایگاهی تخصصی در حوزه‌های مختلف پرورش کودکان برای مادران باشد. هدف اصلی سایت، پرداختن به زوایای مختلف تربیت اسلامی در سنین مختلف رشد کودک است.

madarbanoo

بازگشت به وجوه مغفول‌مانده‌ی تربیت اسلامی

سارا عرفانی، نویسنده و وبلاگ‌نویس به عنوان مدیرمسئول سایت تخصصی «مادربانو» از انگیزه‌ی راه‌اندازی این پایگاه می‌گوید: «انگیزه‌ی ما از راه‌اندازی پایگاه تخصصی مادران، ایجاد فضایی است مختص مادران. فضایی که هر مادری بتواند از آن بهره بگیرد و نکات مفیدی برایش داشته باشد. مخصوصا در زمینه تربیت فرزند، در فضای مجازی مطالب زیادی نمی‌توان پیدا کرد. سایت‌های خبری، وبلاگ‌های احساسی و حتی پرسش و پاسخ پیرامون مسائل بارداری و تولد نوزاد شاید در اینترنت به سهولت قابل دسترسی باشند. اما در مورد تربیت فرزند، نمی‌توان مطالب دقیقی پیدا کرد. قصد ما بر این است که بتوانیم بر مبنای آیات و روایات، به وجوه مغفول مانده‌ی تربیت اسلامی بپردازیم و آن را قابل دسترسی برای تمام مادران، بر روی صفحات وب قرار دهیم. تلاش می‌کنیم به مرور زمان سایت را طوری مدیریت کنیم که هر مادری این نیاز را در خودش احساس کند که هر روز به سایت مادربانو سر بزند و نکات جدیدی در مورد تغذیه، سلامت، تربیت و… کسب کند و بتواند در مواجهه با فرزندانش به کار گیرد.»

اشتراک‌گذاری دغدغه‌های تربیت کودکان، ایده‌ی اولیه‌ی راه‌اندازی سایت

ایده‌ی راه‌اندازی این سایت از ابتدای تولد فرزند او شکل گرفته و به مرور زمان شکل دیگری به خود گرفته است. «بعد از به دنیا آمدن دخترم، از همسرم خواستم در وبلاگی با بیان پدرانه‌اش، برای دخترمان بنویسد. او هم مدتی می‌نوشت. اما کم کم سرش شلوغ شد و وبلاگ را تحویل من داد. به مرور، وبلاگ از خاطره نویسی‌های معمولی عبور کرد و شد فضایی برای پرداختن به مسائل تربیتی کودکان. همسرم که علاقه‌ی من را نسبت به این فضا دید، پیشنهاد کرد سایتی راه اندازی کنیم تا بتوانیم در ابعاد وسیع‌تر، دیدگاه‌هایمان را با سایرین به اشتراک بگذاریم. مدتی پیش که تعدادی از مادران و پدران وبلاگستان در یک نشست، دور هم جمع شده بودیم، این بحث پیش آمد که هر پدر و مادری برای خودش وبلاگی دارد و حرف‌های خودش را در آن می‌زند. اما بهتر بود پایگاهی وجود داشته باشد تا بتواند مجموعه‌ای از این دغدغه‌ها را در خود داشته باشد. در پایان نشست که صحبت در مورد ایجاد یک وبسایت مشترک جدی‌تر شد، ما در مورد مادربانو گفتیم که دامین آن را ثبت کرده‌ایم و منتظر پاسخ اسپانسر هستیم. حمایت معنوی دوستان در آن روز، باعث شد انگیزه‌ی مضاعفی بگیریم و حتی اگر حمایت کننده‌ی مالی برای سایت پیدا نکردیم، آن را راه اندازی کنیم.»

تلاش برای رسیدن به «سبک مادرانگی اسلامی»

سارا عرفانی معتقد است سایتی که فعالیت مشابهی با مادربانو و اهدافش داشته باشد وجود ندارد و ادامه می‌دهد: «قطعا سایت‌ها یا وبلاگ‌هایی هستند که کتاب کودک معرفی می‌کنند. سایت‌هایی هم هستند که در مورد سلامتی مادر و جنین مطلب کار می‌کنند، سایت‌هایی که غذای کودک آموزش می‌دهند، سایت‌هایی که در مورد روان‌شناسی کودک بحث می‌کنند. اما اینکه یک سایتِ اختصاصی برای مادران باشد که به تمام وجوه مختلف مادری اعم تغذیه و سلامت و بازی و تربیت و… بپردازد، تا به حال در فضای مجازی چنین سایتی ندیده‌ام. البته فروم‌هایی هستند که مادران دور هم جمع می‌شوند و به بحث و تبادل نظر در مورد مسائل مختلف می‌پردازند، اما در آن‌ها مباحث به صورت غیر کار‌شناسی و پاسخ‌ها از سوی سایر مادران داده می‌شود. ضمن اینکه تلاش ما در مادربانو این است که در عمل، به نوعی سبک زندگی اسلامی و در حقیقت «سبک مادرانگی اسلامی» برسیم.»

سایت پشتیبان مالی ندارد، اما از وجود حمایت‌های معنوی استفاده می‌کند

در مورد مخاطبین و بازخوردهای این سایت تخصصی از سارا عرفانی پرسیدیم. او در پاسخ یادآور شد که: «به نظرم برای اظهار نظر در مورد بازخورد سایت هنوز خیلی زود است. تقریبا دو سه هفته است که سایت، بالا رفته است و هنوز ابتدای راه است. اما در همین مدت زمان کم، به نسبت بازدید خوبی داشته که طبیعتا هر چه بیشتر شناخته شود، بازدید بیشتری خواهد داشت. اما شاید بد نباشد این نکته را بگویم که وقتی سایت را در وبلاگ به رنگ پدر معرفی کردم، دوستان زیادی که حتی بعضا از خوانندگان خاموش وبلاگ بودند، ابراز علاقه کردند که در سایت با ما همکاری کنند. من روی قول تک تک آن‌ها حساب کرده‌ام و قرار است از حضورشان در سایت بهره بگیرم. در حال حاضر هم سایت، هنوز هیچ پشتیبان مالی ندارد. قطعا اگر سایت، از حمایت مالی برخوردار باشد مطالب دقیق‌تر با حضور کار‌شناسان خبره کار خواهد شد. اما درست است که سایت هنوز پشتیبان مالی ندارد، اما مادرانی با تجربه‌های ارزشمند مادرانه هستند که بدون هیچ چشم‌داشت مالی، در اداره‌ی سایت کمک می‎کنند»

IMG_3734

پدرها هم برای مادربانو بنویسند

«گاهی پدرها هم در زمینه تربیت فرزند و سلامت روحی مادر و همسرشان دغدغه‌مند هستند، پدرها هم می‌توانند برای «مادربانو» بنویسند؟» سارا عرفانی در پاسخ به این سوال می‌گوید: پدر ها هم می‌توانند برای مادربانو بنویسید. حتی می‌توانند از مطالب سایت استفاده کنند. قطعا پدرانی که در مورد تربیت فرزند و رفتار با کودک حرفی برای گفتن دارند، می توانند با مادربانو همکاری کنند.

مادربانو برای تعالی انسان تلاش می‌کند

از این نویسنده وبلاگ‌نویس پرسیدیم که: «با اطلاعاتی که از مادران اطرافتان دارید دغدغه‌ی اصلی مادر امروزی را کجای تربیت و زندگی فرزند در زمینه‌های مختلف مثل خداشناسی، دین شناسی، تغذیه، نحوه صحبت کردن و … می‌بینید؟» او در پاسخ با اشاره به وجود تفاوت عملکرد در رفتار و گفتار در برخی مادران پیرامون تربیت فرزندان گفت: مادران امروز، همه مثل هم نیستند. برای بعضی مادران، تربیت صحیح حرف اول را می زند و تمام تلاششان را می کنند تا بتوانند فرزندانشان را بر اساس اصول صحیح و منطقی تربیت کنند. بعضی دیگر از مادران هم البته در گفتار، همین نظر را دارند. اما در عمل می‌بینیم که با فرزندشان متاسفانه مثل عروسک خیمه شب بازی برخورد می‌کنند و با آنها نمایش می‌دهند. البته متاسفم که این حرف را می‌زنم. اما وقتی برای کودک یک ساله شان جشن تولد می‌گیرند و چند میلیون هزینه می‌کنند، برای کودک یک ساله‌ای که شاید فقط و فقط از گرفتن اسباب بازی خوشحال شود و هیچ چیز دیگری در آن جشن برایش اهمیت نداشته باشد، بلکه به شدت هم خسته شود، آیا مادر چنین فرزندی، واقعا تربیت فرزندش حرف اول را برایش می‌زند؟ وقتی رنگ به رنگ لباس‌های مختلف و خوشگل برای فرزندش می‌گیرد و با دیدن لباس های نیم وجبی، با وجود اینکه می‌داند فرزندش برای این فصل، هفت هشت دست لباس نو و هنوز نپوشیده دارد، نمی‌تواند ذوق خودش را کنترل کند و باز هم برایش لباس می‌خرد، به نظر شما این مادر نگاه درستی نسبت به رشد و بالندگی فرزندش دارد؟  مادرانی که اطراف ما هستند، نگاه‌های مختلفی نسبت به فرزندشان دارند. تلاش ما در مادربانو این است که بر اساس الگوی صحیح تربیت فرزند بتوانیم داده‌های درستی به مادران ارائه دهیم تا بتواند برای تعالی یک انسان، مفید واقع شویم.

 

قصد داریم در مادربانو، نه یک مادر واقعی که «مادر آرمانی» را نشان دهیم

«چقدر میخواهید و در تلاشید که مادر واقعی امروز را در مادربانو به نمایش بگذارید؟ مادری که به دور از هرگونه شعارزدگی در رفتار و سلوکش با اعضای خانواده خواهد نوشت. مادری که از حرف تا عملش فاصله‌ی کمی وجود داشته باشد.» مدیر مسئول سایت مادربانو دراین‌باره می‌گوید: در مادربانو، بنا نداریم مادر واقعی امروز را به نمایش بگذاریم. شاید در پایگاه های خبری و در گزارش ها لازم باشد مادران واقعی نمایش داده شوند. اما اتفاقا ما در مادربانو قصد داریم «مادر آرمانی» را به تصویر بکشیم. مادری که بر اساس اصول دینی ما در مسیر حقیقت قدم بردارد و سیر الی الله داشته باشد. تا اگر مادران واقعی امروز ما، از این الگو فاصله دارند، تلاش کنند در حد توان و وسع خودشان به چنین الگویی نزدیک شوند.

هنوز هم مادران شاغلی هستند که گرمای کانون خانواده برایشان اولویت داشته باشد

«بچه‌های دهه‌ی ۸۰ و ۹۰ دیگر دستپخت مادرانه رو نمی‌چشند و مادر را در آشپرخانه درگیر پخت و پز غذاهای مختلف نمی‌بینند. چقدر با این حرف موافقید؟» سارا عرفانی نگاه صفر و یکی به این قضیه ندارد و می‌گوید:«هنوز هم مادرانی هستند که گرمای کانون خانواده برایشان اولویت داشته باشد. یکی از دوستان جوان خودم که شاغل هم هست، تاکید می‌کرد همیشه قبل از فرزندانش یا با آنها، به خانه می‌آید تا فرزندانش هیچ‌گاه خانه را بدون او نبینند. و همیشه حتی اگر بیرون از منزل درگیری‌ها و مشغله‌ی زیادی داشته و بسیار خسته شده، اصرار دارد حتما غذای مناسبی تهیه کند تا برای فرزندان اینطور جا نیفتد که چون مادرمان شاغل است، هیچ وقت غذای درست و حسابی نداریم. ما چنین مادران شاغلی هم داریم که گرمای خانواده، برایشان در درجه ی اول اهمیت است. اما خوب حتما مادران زیادی هم هستند که اصرار دارند به شغل بیرون از منزل، تا جایی که حتی گاهی متاسفانه تربیت فرزندان و امنیت روانی آنها هم به خطر می‌افتد.»

مادربانو؛ تقدیم به تمام مادران ایران زمین

به عنوان سوال پایانی از خانم عرفانی پرسیدیم که دوست دارد «مادربانو» را به چه کسی تقدیم کند؟ که او گفت: به تمام مادران ایران زمین.

________________

این مصاحبه در سایت زنان پرس منتشر شده است.

گفتگو با مهرخانه

 

حرف ها و آدم ها

سلام

۱- می گویند آدم ها در حساب رسی با هم برابر نیستند و نوع محاسبه برای هر فرد متفاوت با دیگری است. این از آنجاست که افراد در کسب معارف دین شرایط متفاوتی دارند. کسی که در حوزه علمیه درس می خواند با یک دانشجو و یک کاسب و … فرق دارند. کسی که در ایران زندگی می کند با کسی که در آمریکا یا اروپا یا جنگل های آمازون زندگی می کند فرق دارد. کسی که به اینترنت دسترسی دارد با آنکه در محرومیت اطلاع رسانی و رسانه های اجتماعی قرار دارد متفاوت است.

کسی که کتاب مرحوم حاج آقای دولابی را می خواند، سخنرانی آقای نقویان را گوش می دهد، سی دی آقای پناهیان را می بیند، دارد به داشته های خودش اضافه می کند. تعابیر جدید یاد می گیرد. دیدش نسبت به مسائل دینی بهتر و کامل تر می شود. به تعبیر من دارد مخرج کسرش بزرگ می شود. اگر معیار سنجش عملکرد افراد به چیزهایی که یاد گرفتند را یک عدد کسری در نظر بگیریم آن وقت عملکردهایمان قابل اندازه گیری می شود. عملکرد من اگر ۱۰۰ باشد و عملکرد دیگری ۹۰ این کافی نیست. باید دید مخرج کسرهایمان چه اعدادی است. اگر مخرج کسر من ۵۰۰ باشد و مخرج کسر او ۲۰۰ آن وقت او از من خیلی عملکردش بهتر است. او با داشته های کمتری نسبت به من خیلی بهتر عمل کرده است. او تقریبا نصف آنچه را که فهمیده عمل کرده ولی من ۲۰ درصد آن چه را بلدم عمل کرده ام.

۲- ما توصیه نشده ایم به اینکه از یادگیری و کسب معارف دوری کنیم. این حرف غلط است که برای بزرگ تر کردن مجموع عملکردمان بیاییم و مخرج کسر را ثابت نگه داریم و بگوییم تا به حال هر چه یاد گرفته ام بس است، الان دیگر باید عمل کنم. اما باید به این وضعیت توجه کنیم و نگذاریم گزاره ها و دستورات برای ما عادی شوند.

۳- شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک، گودر، گوگل پلاس و … پدیده های نوظهور بسیار خوبی هستند و می شود از آنها خیلی استفاده کرد. هر لایک و هر مثبت دادن یا انتشار مطالب در این شبکه ها یقینا حساب و کتاب دارد و باید دقیق بود. اما نکته ای که مغفول مانده اینکه نکند ما به جملات زیبا و تاثیرگذار عادت کنیم و برایمان عادی شود. نکند ما آدمهایی شده باشیم که وقتی جمله ساده و جالب و تاثیرگذاری از مثلا آقای دولابی می خوانیم خیلی سریع ذوق کنیم و به وجد بیاییم و تمام این وجدمان را با زدن دکمه لایک و شیر (share) تخلیه کنیم. یا موضوعات جالب را شکار کنیم برای نوشتن در وبلاگ مان. این جمله ها گفته شده اند برای تاثیر. این به وجد آمدن باید برای عمل کردن خرج شود. برای تلنگر خوردن و تصمیم گرفتن. برای حرکت کردن.

۴- اینکه از این شبکه ها انصراف دهیم و خداحافظی کنیم راه درستی نیست. چه بسا اگر خودمان را از مجاری کسب فیض دور کنیم اتفاقا عملکردمان ضعیف تر هم بشود. نباید این شیر آب را بست با این توجیه که کاسه هایمان سوراخ هستند. بلکه باید در عمل به دانسته هایمان بیشتر سعی کنیم. بارها شنیده ایم که وقتی از حضرت آقای بهجت دستور و توصیه می خواستند ایشان می گفتند همین هایی را که می دانید عمل کنید. توصیه جدید نیاز ندارید.

شبکه های اجتماعی در بین جماعت مذهبی هم اکنون کارکردش حداقل این است که ما غور می کنیم و بر می خوریم در بین بچه مذهبی ها. در بین دوستان هم عقیده مان. و هر روز در معرض شنیدن و خواندن جمله های خوب، مطالب مفید و جدید هستیم. اساسا وجود بین اینها برکت دارد. دوستی با این افراد برکت می آورد. برایمان سود دارد. اما لکل شیء آفت، هر چیزی آفتی دارد. باید حواسمان به آفت های این فضا هم باشد.

۵- یک بعدش این که مدیریت زمان داشته باشیم و زیادتر از حد در این فضا وقت نگذاریم. وبلاگ های خوب زیادند. حرف های خوب هم تمامی ندارند. به شخصه فیدهایم اینقدر زیاد است که نمی توانم صفرشان کنم و همیشه حدود ۸۰۰ مطلب نخوانده دارم. ولی گاهی که این مقدار بالا می رود و مثلا می رسد به دو یا سه هزار به یکباره همه را نخوانده صفر می کنم. نمی شود همه چیز را خواند. در انتخاب م دقت کردم و فیدهای خوب را گرفته ام ولی وقتم محدود است و باید در این محدودیت بگنجم وگرنه سودش تبدیل به ضرر می شود. وقت گذاشتن در گوگل پلاس و خواندن آیتم های رفقا هم همین وضعیت را دارد.

۶- یک بعدش هم این که حرف ها را اساسا بخوانیم برای عمل کردن. این نشود که تبدیل شویم به آدم هایی که می خوانند که ببینند ارزش لایک دارد یا نه. ارزش شیر کردن دارد یا نه. با یک نفر سر یک مطلب ساعت ها در قالب کامنت ها بحث نکنیم. از بالا نگاه کنیم و ببینیم به نسبت وقتی که داریم می گذاریم چقدر این بحث برای ما سود دارد و به صرفه است یا نه. کارهای تبلیغی در فضای وب عمدتا این آفات را دارند. برخی اصلا در وبلاگشان مطلب می نویسند که کامنت هایش را بخوانند. یک زمانی بود که وقتی مطلب می نوشتم، مدام و ساعت به ساعت می رفتم و هر کامنت جدید را می خواندم و جواب می دادم. بعدتر ها به خودم گفتم بگذار چند روز بگذرد و بعد چند دقیقه ای اختصاص بده و یکدفعه همه ی مثلا ۲۰ نظر ارسال شده روی مطلب ت را با هم بخوان. اینقدر وابسته نباش به نظرات. اینقدر چک نکن. اینقدر وقت نگذار. برنامه زمانی داشته باش.

۷- یک مطلب هم اینکه آقای قاسمیان می گفت: تا چیزی در خودت تثبیت نشده به دیگران نگو چون اثر نمی کند. دو بار که نماز شب خواندی برای دیگران از خوبی هایش وصف نکن. بگذار اول در خودت پا بگیرد، محکم بشود، بعد. حالا ما که همه مان می لنگیم و اگر بنا باشد به هم تذکر ندهیم بدتر می شود. اما حداقل حواسمان باشد اگر یک مطلب را بخوانیم و عمیقا متحول شویم و عمل کنیم و بعد با نیت خالص منتشرش کنیم یقینا بیشتر اثر می گذارد. دنبال عمل و اثر باشیم نه لایک و شیر و فالوورهای بیشتر!

ببخشید اگر خیلی به هم پیوسته نشد! لایک فراموش نشود به هر حال!

می خواستم که وقف تو باشم تمام عمر
دنیا خلاف آنچه که می خواستم گذشت

باز هم روزهای خوب ماه شعبان و خیابان های در حال آذین بندی شهر، نوید فرارسیدن یک جشن تولد را می دهند. جشن تولد امام زمان مان، صاحب امورمان، امام پاکی ها…

نشستیم و فکر کردیم که برای تولد عزیزترین کس مان باید چه چیزی کادو بدهیم؟! مثل سالهای قبل، دیدیم کادوی خوبی که در حد و اندازه ی او باشد نداریم. اما فکری به ذهن مان رسید تا هم در آستانه ماه مبارک رمضان برای خودمان کاری کرده باشیم و هم حداقل بتوانیم دل ایشان را شاد کنیم. مگر نه اینکه خود حضرت در توقیع به شیخ مفید می نویسند:

«تنها چیزی که ما را از شیعیان مان پوشیده نگه می دارد همانا چیزهای نا خوشایندی است که از ایشان به ما می رسد و از آنان انتظار نمی رود.»

پس باید همت کنیم تا بیش از این فرج آقایمان را با دست خود، به تاخیر نیندازیم.

بزرگی در لابلای وعظ ش نکته جالبی گفت که جرقه انتخاب «کادوی تولد» امسال من به آقا زده شد. می گفت «اگر همین الان امام زمان ظهور کنند و به تو بگویند موبایل ت را به من بده، می دهی؟! از محتویات آن مطمئنی و خیالت راحت است؟ عکسی، موسیقی ای، کلیپی یا هر چیزی که مورد رضایت ایشان نباشد و او را آزرده کند نداری؟!»

01ha

امسال با جمعی از اهالی وب، و همه کسانی که با ابزارهای فناوری سر و کار دارند، می خواهیم قراری بگذاریم و یک کادوی تولد متفاوت به آقا هدیه بدهیم. همچنین خود را برای ورود به ماه مبارک رمضان آماده کنیم. طی دو هفته فاصله میلاد آقا تا ماه رمضان، با هم وضوی صفر و یکی بگیریم. مگر نه اینکه وضو برای طهارت و پاک کردن جسم و روح ماست. کادوی امسال ما به آقا هم همین است. همه با هم از پنجشنبه، روز نیمه شعبان تا آغاز ماه مبارک رمضان، لپ تاپ، موبایل، انواع حافظه ها و ابزارهای دیجیتالی مان را تطهیر کنیم. از دید ایشان، یک دور همه وسایل مان را دقیق چک کنیم و هرچه را فکر می کنیم نمی پسندند، هم به نیت خوشحال کردن ایشان و هم برای طهارت خودمان، حذف کنیم و دور بریزیم.

همه به این طرح دعوت اند. اگر دوست دارید در این برنامه جمعی شرکت کنید می توانید از راه های زیر استفاده کنید:

  • به سایت وضو http://vozoo.ir مراجعه کنید و ثبت نام کنید. (این بهترین راه است)
  • مشخصات خود شامل نام، ایمیل، آدرس سایت یا وبلاگ (در صورت تمایل) و یک جمله کوتاه را به شماره ۳۰۰۰۱۳۴۱۴۴ پیامک کنید.
  • همین جا در قسمت نظرات همین مطلب آمادگی خود را اعلام کنید و مشخصات تان را درج نمایید.

همچنین با نوشتن مطلب، بنر، پوستر، پادکست، مینیمال و … درباره این طرح یا انتشار همین مطلب در سایت و وبلاگ تان، یا ارسال پیامک به لیست خود، در فرصت باقی مانده دوستان و آشنایان تان را از این طرح با خبر نمایید و در بهره های معنوی  آن سهمی داشته باشید، انشا الله. التماس دعا.

           

<script type=”text/javascript”  src=”http://azjensekhoda.com/wp-content/uploads/2012/06/vozo_logo.js?type=df&name=eh4&top=0&right=0″></script>

تشکر ویژه از: سارا عرفانی، صالح کاهانی، امیرحسین شیوازاد، حسین مرصادی، مرضیه رحیمی، حامد احسانبخش، علی آرام، امید حسینی، زهرا باقری، محمدرضا باقری، میمنت عابدیان، مهدی میری، رضا نجفی، مومن نسب، اصنافی و دیگر دوستانی که برای راه اندازی این حرکت زحمت کشیدند.