بایگانی برای ‘ دسته‌بندی نشده ’

دیدار در نمایشگاه

فردا در نمایشگاه رسانه های دیجیتال، منتظر حضور گرمتان هستیم! قرار است در مورد اهداف، کارکردها و … وبلاگ های مادرانه پدرانه صحبت کنیم.

 

***

پنجشنبه، ۲۰ مهر ماه در نمایشگاه رسانه های دیجیتال

بررسی پدرانه و مادرانه نویسی در وبلاگستان

با حضور نویسندگان وبلاگ های زیر یک سقف، گل باغ بهشت، مسیر، ماه تی تی، به رنگ پدر

ساعت ۱۰ تا ۱۲

در سالن رسانه های برخط، سالن نشست های مهرخانه

عجب صبری خدا دارد…

یا علی بن موسی الرضا، امام مهربان ما، امام رئوف… یادم هست در فرازی از زیارت جامعه کبیره می خواندم:

«عادتکم الاحسان و سَجیتکم الکرم»

 

 

عبور از روزهای دو نفره

همان‌طور که با یک ازدواج موفق، هم روزهای خوشی را تجربه می‌کنیم و هم مسئولیت‌های جدیدی را عهده‌دار می‌شویم، درمورد مادری هم قضیه به همین شکل است. هم شیرینی دارد و هم مسئولیتی که تا همیشه خواهد بود. مهم این است که بدانیم با وارد شدن یک کودک به زندگی‌مان، دیگر به روزهای دونفره برنمی‌گردیم. دیگر همیشه سه نفر هستیم و باید روال‌های زندگی‌مان را سه‌نفره تعریف کنیم.

اگر با وجود سه‌نفره شدن، بخواهیم مثل روزهای دونفره‌گی از مسافرت و سایر لحظه‌هایمان لذت ببریم، بدیهی است که دچار اشتباهی دوسویه شده‌ایم؛ نه به خودمان خوش می‌گذرد، نه به همسر و نه به فرزند. مهم‌تر این‌که نتوانسته‌ایم لحظه‌های مادری‌مان را درست مدیریت کنیم تا به جهت مادر بودن (سوای از جهت فردی) شیرینی ویژه‌ای را درک کنیم.

———————————————

متن کامل مطلب در سایت چارقد

پدر های مهربان

بعضی وقت ها بعضی ها بچه داری و امور مرتبط به آن را به مادر ها نسبت می دهند و پدر ها خیلی وقت ها وارد ماجرا نمی شوند. در چنین شرایطی مادر، خیلی زود خسته می شود و مهمانی رفتن ها، زیارت ها، مسافرت ها، گردش ها، همه و همه برای او همراه با یک خستگی همیشگی خواهد بود. بدون آنکه کسی کمک حالش باشد.

من در این پست می خواهم از زحمات بی دریغ آقای پدر تشکر کنم که صمیمانه از روز اول تولد مطهره، به من کمک کرد. از بیمارستان که برگشتیم، در حمام بردن دخترک دست تنهایم نگذاشت. اوایل که بچه بیشتر گریه می کرد، او را آرام می کرد تا بتوانم غذا بخورم. (خیلی مادرها را دیده ام که همیشه موقع خوردن غذا، در حال شیر دادن بچه هستند و فقط یک مادر می فهمد که کمک کردن در چنین شرایطی چقدر اهمیت دارد.) در سفرهای زیارتی، مطهره را نگه می داشت تا من هم بتوانم زیارت کنم. موقع نماز جماعت همراه خودش می برد. حتی اگر لازم می شد، او را به دستشویی می برد، می شست و عوض می کرد. که انصافا در این مورد هر چه از او تشکر کنم کم است.

امروز که به گذشته نگاه می کنم، می بینم مقداری از نشاط و سرزندگی ای را که از بچه داری نصیبم شده، از کمک های همسرم دارم و از این تریبون از ایشان تشکر می کنم و قدر دان زحماتشان هستم.

***

پی نوشت:

شاید نوشتن چنین مطالبی آفت هایی داشته باشد. شاید بعضی مادران حسرت بخورند. شاید بعضی ها از همسرانشان ناراحت شوند. اما به خدا برای این ها ننوشتم. ننوشتم تا دل بسوزانم. نوشتم تا مرد های دیگر هم بدانند که می توانند در شرایط سخت به همسرشان کمک کنند. تا بدانند کمک آنها می تواند تاثیر خیلی خوبی بر روحیه ی همسرشان داشته باشد. تا بدانند شستن بچه در پارک و سفر، اگر برای آنها سخت است، برای مادر خیلی خیلی سخت تر است. او را دست تنها نگذارید.